ဒီမုိကေရစီဆုိတာ လူအုပ္စုႏွင့္ အႏုိင္က်င့္တာလား

               

                     ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လူအမ်ားစုမွာ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘူးလုံး
နားမထြင္း မရွင္းမလင္းျဖစ္ေနၾကဟန္တူသည္။ အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ 
 ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖိႏွိပ္ခံရသည္႔အေလ်ာက္ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ အဆုံး
စြန္ထိ လြတ္လပ္လုိသည္႔ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္မက္မႈႏွင့္ ဒီမုိကေရစီကုိေမ်ာက္အုန္းသီး
ရသလုိ မည္သုိ႔ က်င့္သုံးရမည္မသိသည္႔ မသိျခင္းဒုကၡ၊ ထုိခံစားမႈႏွစ္ခု ဒြန္တဲြ
ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ 

             အမ်ားစုမွာ ဒီမုိကေရစီဆုိသည္မွာ ဂရိ ဘာသာစကားျဖင့္ Demos (ျပည္
သူ)+ Kratos (အာဏာ (Power)/ (သုိ႔မဟုတ္) အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (Rule) ) ၊ သုိ႔ျဖစ္၍ ဒီမုိ
ကေရစီဆုိသည္မွာ People's Power of Authority(ျပည္သူ႔အာဏာစုိးပုိင္မႈ) ျဖစ္
ေၾကာင္း၊ ဒီမုိကေရစီကုိ အထင္ရွားဆုံးပုံေဖၚႏုိင္သည္႔စကားတစ္ခြန္းမွာ အေမ
ရိကန္ ႏုိင္ငံ၏ (၁၆)ေယာက္ေျမာက္ သမၼတ ၾကီးလင္ကြန္း၏ "Government for 
the people, by the people, for the people" (ျပည္သူတုိ႔ အတြက္ ျပည္သူတုိ႔ 
ကုိယ္တုိင္ တင္ေျမွာက္ေသာ (သုိ႔မဟုတ္) ပါ၀င္ေသာ ျပည္သူ႔ အစုိးရ) ျဖစ္
ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ၾကက္တူေရြးစာအံသကဲ့သုိ႔ အလြတ္က်က္မွတ္ျငင္းခုန္
ေနရုံမွ်ျဖင့္ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရပါသည္။ "တရားသည္ 
က်မ္းစာအုပ္မဟုတ္" ဟူေသာ အဆုိအမိန္႔ အတုိင္းပင္ ဒီမုိကေရစီဆုိသည္မွာ
လည္း စာအုပ္ထဲမွ အဓိပၸါယ္ကုိက်က္မွတ္၍ လူၾကားေကာင္းရုံ ျငင္းခုန္ေနျခင္း
ျဖင့္ မည္သည္႔အႏွစ္သာရမွ ခံစားသိရွိႏုိင္မည္ မဟုတ္ေခ်။


                 ဒီမုိကေရစီသည္ ၀ါဒမဟုတ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ 
ထုိ႔ထက္ ပုိေျပာရမည္ဆုိလွ်င္ ဒီမုိကေရစီဆုိသည္မွာ က်င့္စဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ 
မသိနားမလည္သူမ်ားအား ဒီမုိကေရစီသည္ အမ်ားဆႏၵျဖစ္သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ မဲ
ခဲြဆုံးျဖတ္ျခင္းျဖင့္ အမ်ားဆႏၵျပဳ ဆုံးျဖတ္ခ်က္သည္ အတည္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိကာ 
နားလွည္႔ ပါးရုိက္ လက္တစ္လုံးျခား လုပ္စားေနသူမ်ား ရွိၾကပါသည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္
မ်ားေၾကာင့္ ဒီမုိကေရစီ ဆုိသည္မွာ "အမ်ားညီလွ်င္ ဤ ကုိ ကၽြဲလုပ္ဖတ္"သည္႔ 
စနစ္တစ္ခုပမာ လူအမ်ားက ထင္ေယာင္ထင္မွား ရွိလာၾကသည္။ 

                 ၅၀+၁=၅၁ မဲ ဆုိသည္႔ ရလာဒ္ျဖင့္ အေရးနိမ့္သူ (၄၉)ဦး၏ ဆႏၵအား 
 ႏုိင္လုိမင္းထက္ခ်ဳိးႏွိမ္ျခင္းသည္ဒီမုိကေရစီမဟုတ္ေခ်။ ထုိအခ်င္းအရာကို "လူ
အုပ္စုျဖင့္ အႏုိင္က်င့္ျခင္း"ဟု ျပင္သစ္လူမ်ဳိး ႏုိင္ငံေရး သိပၸံပညာရွင္ေတာ့ကီးလ္
 (၁၈၀၅-၁၈၉၅)က ဆုိသည္။


                 သုိ႔တုိင္ေအာင္ပင္ လူအုပ္စု (မဲအမ်ားစု)အားကုိးျဖင့္ ဂ်ပုိးကုိ လိပ္ျဖစ္
ေအာင္ေျပာ၊ ၀ါးလုံးကုိ ၀ါးျခမ္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနေသာ ဒီမုိကရက္ (အမည္ခံ/
အေယာင္ေဆာင္) ပုဂၢဳိလ္ၾကီးမ်ားကုိ စိတ္ဆင္းရဲဖြယ္ ျမင္ေတြ႔ေနရဆဲျဖစ္ပါေသး
သည္။ ထုိ႔ထက္ ရင္နင့္ဖြယ္ပုိေကာင္းသည္႔ အခ်က္မွာ မိမိကုိယ္မိမိ Democrat ဟု 
ခံယူထားကာ ဒီမုိကေရစီကုိ ပါးစပ္ဖ်ားကမခ်တမ္းတဖြဖြေျပာေနသူမ်ားကပင္ 
ကြန္ျမဴနစ္ ရနံ႔မ်ားမကင္း၊ ဆုိရွယ္လစ္သံေယာဇဥ္မျပတ္၊ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္
ဓါတ္ တေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ဖက္ဆစ္ဆန္ဆန္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ေနၾကျခင္း
ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအခ်က္ကပင္ လစ္ဘရယ္၀ါဒအတြက္ ေရွးရုိးအစဥ္အလာၾကီးမား
ေသာ အသုိင္းအ၀န္း၊ လူမ်ဳိးေရး စိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္မ်ဳိးတြင္ အေျခကုပ္အျမစ္တြယ္ရန္ ၾကီးမားေသာ စိမ္ေခၚမႈတစ္ခု ျဖစ္ေနပါသည္။



                   ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြင္း စာေရးသူကုိ ေက်ာင္းသားမ်ား အေမးဆုံးေမးခြန္း
မ်ားမွာ "ျမန္မာ့ေရေျမတြင္ ဒီမုိကေရစီအျမစ္တြယ္ရွင္သန္ရန္ ဘာေတြ လုိအပ္သ
လဲ"  "အျမစ္တြယ္ရွင္သန္ႏုိင္သည္႔ ေရခံေျမခံေရာရွိသလား" "အခ်ိန္ကာလ ဘယ္
ေလာက္ ၾကာမလဲ" ဆုိေသာ ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ အလားတူေမးခြန္းမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ 
ထုိေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အေျဖမွာ ေရွးရုိးအစဥ္အလာၾကီးမားျပီး ဂုိဏ္းက႑ျပႆနာ
ရႈပ္ေထြးမ်ားေျမာင္ကာ လူမ်ဳိးေရးအစဲြအလမ္းၾကီးေသာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရဗဟုိခ်က္သုိ႔ လစ္ဘရယ္၀ါဒ ဘယ္ေလာက္ခ်ဥ္းကပ္စဲြျမဲႏုိင္သလဲ ဆုိသည္႔ အေပၚတြင္ မူတည္ေနပါ
လိမ့္မည္။ 

                ထုိသုိ႔ေျပာရျခင္းမွာ ဒီမုိကေရစီေျပာင္းလဲမႈျဖစ္စဥ္ Democratization သည္ 
ေခတ္မွီေရး (Modernization) အေပၚ တည္မွီေနျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါ သည္။ Cultural 
Change ရမည္ စုိး၍ Modernization ကုိ လက္မခံႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားမွာ Democratic 
Consolidation ကုိေရာက္ရန္ ၾကန္႔ၾကာ တတ္ပါသည္။ ထုိအဆင့္ မေရာက္မီ ႏုိင္ငံေရး 
ပိတ္ဆုိ႔မႈ (Political Deadlock) ျဖစ္ျပီး အထက္မေရာက္ ေအာက္မက်သည္႔ ေဇာ္ ကန္႔
လန္႔ ဒီမိုကေရစီ (Partial Democracy)လည္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ၊ Democratic Consolidation အဆင့္သုိ႔ ေရာက္ျပီးမွ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည္႔သြားခ်င္လည္း လွည္႔သြားႏုိင္ပါသည္။ 
ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာၾကီးမားေသာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ လူတစ္ဦးခ်င္းကုိ အဓိကထား
သည္႔ (Individualism) ထက္ အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြားကုိ အသားေပးသည္႔္ အစုအဖဲြ႔
အသြင္သ႑န္သုိ႔ ပုိတိမ္းညြတ္တတ္ၾကသည္။ (ဥပမာအားျဖင့္- ဂ်ပန္ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။) 

               ထုိႏုိင္ငံမ်ားတြင္ လစ္ဘရယ္၀ါဒထက္ ဆုိရွယ္လစ္၀ါဒ (သုိ႔တည္းမဟုတ္) အ
မ်ဳိးသားေရး၀ါဒမ်ားက ပိုမုိေပ်ာ္၀င္မႈ အားေကာင္းတတ္ၾကပါသည္။ ထုိအခ်က္ေၾကာင့္
ပင္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီဗဟုိခ်က္သုိ႔ လစ္ ဘရယ္၀ါဒထုိးေဖါက္၀င္ေရာက္ရန္ ခက္ခဲလိမ့္
မည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ 


              လစ္ဘရယ္၀ါဒ၏ အဓိက ကုိယ္က်င့္ တရား စံမွာ ခႏၱီ(သည္းခံျခင္း တရား) 
(Toleration) ျဖစ္သည္။ လစ္ဘရယ္တုိ႔က မတူျခားနားသည္႔ အျမင္မ်ားကုိ လက္ခံျပီး
 ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ လူမႈေရးဆုိင္ရာ ၀ိ၀ါဒကဲြျပားျခင္းကုိ အေပါင္းလကၡဏာအျဖစ္ၾကိဳဆုိၾက
ပါ သည္။ ထုိသုိ႔ ကဲြျပားျခားနားျခင္းကပင္ လူမႈ႔အသုိင္းအ၀န္းတုိးတက္မည္႔ သေကၤတ
ဟု ေကာက္ယူၾကသည္။ 

               ဒီမုိကေရစီဆုိသည္မွာ ဆရာၾကီး ဒဂုံတာရာ၏ စကားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ " 
မတည္႔ အတူေနစနစ္" ျဖစ္ပါသည္။ Agree to disagree မတူကဲြျပားျခင္းကုိ လက္ခံ
တတ္သည္႔ ႏုိင္ငံေရး ယဥ္ေက်းမႈ (Political Culture) တစ္ခု ထြန္းကားရန္ ျမန္မာ့
ႏုိင္ငံေရး အသုိင္းအ၀ုိင္းတြင္ မ်ားစြာလုိေနပါသည္။ သုိ႔မဟုတ္ပါက ေ၀ဖန္ခံရတုိင္း 
အေရးယူသည္႔ ဓေလ့သည္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းတြင္ ရုိးရာတစ္ခုပမာ စဲြျမဲက်န္
ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ သုိ႔အတြက္ ထုိအက်င့္ကုိ အရင္ဆုံး အျမစ္ျပတ္ ကုစားရန္ အေရးၾကီး
လွပါသည္။


                   ျမန္မာႏုိင္ငံ အေနႏွင့္ ဆုိရေသာ္ လစ္ဘရယ္၀ါဒထက္ ပုိမုိ စိမ့္၀င္မႈ အား
ေကာင္းေသာ (သုိ႔တည္းမဟုတ္) အသားက်ျပီး ျဖစ္ေသာ ကြန္ဆာေဗးတစ္၀ါဒႏွင့္ ဆုိ
ရွယ္လစ္၀ါဒတုိ႔ကုိ ေမာ္ဒန္ႏုိင္ေဇးရွင္းအေနျဖင့္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ရပါ
လိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာ့လူငယ္မ်ား၏ ရုန္းထလာေသာ လြတ္လပ္လုိသည္႔ ဆႏၵႏွင့္ အျမင္သစ္တုိ႔ကုိ ေရွးရုိးစဲြလူၾကီးမ်ား ကာလၾကာရွည္ ထိန္းထားႏုိင္ဖြယ္ မရွိလွေခ်။ 

                   ယခုအေျခအေနတြင္မူ မတူျခားနားသည္႔အျမင္ကုိ လက္ခံေပးရန္မ်ားစြာ
လုိအပ္ေနျပီး၊ Democratic Culture ကုိ ယခုထက္ပိုမုိ အသားက်ေစရန္ အေရးၾကီးလွပါ
သည္။ သုိ႔မဟုတ္ပါက ဒီမုိကေရစီအား ျမန္မာလူထု၏ ျငီးေငြ႕စိတ္ပ်က္ကာ စနစ္ေဟာင္း
ကုိ ျပန္တမ္းတသည္႔ အႏၱရာယ္ႏွင့္ၾကဳံေတြ႔ရႏုိင္ပါသည္။

                  ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ ဒီမုိကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းေရးတြင္ ဦးေဆာင္ေနသူ
Key Player မ်ား (အခင္းအက်င္းတြင္ Key Player မဟုတ္ေသာ္လည္း ျပည္သူ လူထု
အျမင္တြင္ Key Player ဟု အထင္ခံေနရသူမ်ား)၏ အံ့အားသင့္ဖြယ္ လဲြေခ်ာ္ခ်က္မ်ား
ကို မၾကာခဏျမင္ေတြ႔ေနရပါက ေနာင္လာမည္႔ ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားတြင္ မဲေပးရန္ စိတ္ မ၀င္စားေတာ့သည္႔ (သုိ႔မဟုတ္) ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္ပ်က္သည္႔ အႏၱရာယ္ႏွင့္ ထိပ္တုိက္ 
ရင္ဆုိင္ရဖြယ္ ရွိပါသည္။

               သို႔ျဖစ္ပါ၍ ျမန္မာ့ ေရ ေျမတြင္ ဒီမုိကေရစီ အျမစ္ရွင္သန္ျခင္း၊ မရွင္သန္ျခင္း
သည္ အထက္ပါ အခ်က္မ်ားတြင္ မ်ားစြာ မ်ားစြာတည္မွီေနသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ 
ထုိ႔အျပင္ ဒီမုိကေရစီဆုိသည္မွာ "လူအုပ္စုႏွင့္ အႏုိင္က်င့္သည္႔ စနစ္မဟုတ္ေၾကာင္း" သက္ေသျပရန္ ဒီမုိကရက္မ်ားတြင္ အဓိကတာ၀န္ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလုိပါသည္။

(လင္းသက္)
Thursday, February 28, 2013